به نام حضرت دوست که هرچه دارم از اوست
مناجات شکر خداوند
اَللّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلى مَرَدِّ نَوازِلِ الْبَلاَّءِ وَ مُلِمّاتِ الضَّرّآءِ وَ كَشْفِ نَوائِبِ اللاْوآءِ وَ تَوالى سُبُوغِ النَّعْمآءِ وَ لَكَ الْحَمْدُ عَلى هَنيئِ عَطائِكَ وَ مَحْمُودِ بَلاَّئِكَ وَ جَليلِ الا ئِكَ وَ لَكَ الْحَمْدُ عَلى اِحْسانِكَ الْكَثيرِ وَ خَيْرِكَ الْغَزيرِ وَ تَكْليفِكَ الْيَسيرِ وَ دَفْعِ الْعَسيرِ وَ لَكَ الْحَمْدُ يا رَبِّ عَلى تَثْميرِكَ قَليلَ الشُّكْرِ وَ اِعْطآئِكَ وَ افِرَ الاَْجْرِ وَ حَطِّكَ مُثْقَلَ الْوِزْرِ وَ قَبُولِكَ ضَيِّقَ الْعُذْرِ وَ وَضْعِكَ باهِضَ الاِْصْرِوَ تَسْهيلِكَ مَوْضِعَ الْوَعْرِ وَ مَنْعِكَ مُفْظِعَ الاَْمْرِ وَ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى الْبَلاَّءِ الْمَصْرُوفِ وَ و افِرِ الْمَعْرُوفِ وَ دَفْعِ الْمَخُوفِ وَ اِذْلا لِ الْعَسُوفِ وَ لَكَ الْحَمْدُ عَلى قِلَّةِ التَّكْليفِ وَ كَثْرَةِ التَّخْفيفِ وَ تَقْوِيَةِ الضَّعيفِ وَ اِغاثَةِ اللَّهيفِ وَ لَكَ الْحَمْدُ عَلى سَعَةِ اِمْهالِكَ وَ دَوامِ اِفْضالِكَ وَ صَرْفِ اِمْحالِكَ وَ حَميدِ اَفْعالِكَ وَ تَوالى نَوالِكَ وَ لَكَ الْحَمْدُ عَلى تَاْخير مُعاجَلَةِ الْعِقابِ وَ تَرْكِ مُغافَصَةِ الْعَذابِ وَ تَسْهيلِ طَريقِ الْمَاءبِ وَ اِنْزالِ غَيْثِ السَّحابِ اِنَّكَ الْمَنّانُ الْوَهّابُ
خدايا تو را ستايش بر دفع مصيبتهاى فرود آمده،و پيشآمدهاى سخت،و برطرف كردن دشوارىهاى معيشت،و پىدرپى بودن نعمتهاى بسيار،و تو را ستايپ بر گوارى عطايت،و ستوده بلايت،و نعمتهاى بزرگت، و تو را ستايش بر احسان بسيارت،و خيرريزانت و تكليف آسانت،و دفع دشوارىات، و تو را سپاس بر رشد دادنت سپاس اندك،و اعطاكردنت مزدى كامل،و فرو ريختنت بار سنگينگناه،و پذيرفتنت عذر بىجا،و از دوشنهادنت بار گران تكليف،و هموارهكردنت جايگاه ناهموار،و بازداشتنت از كار بسيار زشت،و تو را ستايش بر بلاى بازگردانده شده،و خوبى فراوان،و دور ساختن امور ترسناك، و رام كردن سخت ستمكار،و تو را ستايش بر كمى تكليف،و بسيارى تخفيف،و تواندهى ناتوان،و فريادرسى اندوهگين،و تو را ستايش بر فراخى مهلتدادنت،و دوام فزونبخشىات،و بازگرداندن كيفرت،و ستوده كارهايت،و پياپى بودن عطايت،و تو را ستايش بر به تأخير افكندن شتاب در عقاب،و ترك غافلگيرى در عذاب،و هموار كردن راه توبه،و فرود آوردن باران ابر،به درستى كه تويى بسيار احسان كننده و پربخشش.
میخوانمت در بلندی که خودت بلند ترینی
میخوانمت به مهربانی که خود مهربان ترینی
میدانمت به رحمتت که خودت رحیم ترینی
میدانمت به بزرگی که خودت بزرگترینی
همه این میخوانمت ها و میدانمت ها بهانه ای هست
تا بگویم خدایا دوستت دارم ، من خدا را دارم !


به نام حضرت دوست که هرچه دارم از اوست
